Dallo Floor
Het laatste bericht op jouw site is dus van de herfstvakantie.
Maar nu is het alweer december

Het is al Sinterklaas geweest - thuis en op school Maar daarover kunnen we misschien later iets schrijven. Dat moet pappa Andor dan doen, want Natascha was op dat moment zo ziek! Longontsteking, waardoor ze wekenlang op een blaffende zeehond leek.
Ze moest zelfs naar het ziekenhuis, wat ze niet erg leuk vond, dat zie je aan haar foto.

Ondertussen was je ook een paar keer in het zwembad.

FANTASTISCH GOED ZWEMMEN KUN JIJ .!!!

Tientallen keren van de hoge duikplank, meters onder water zwemmen - jij lijkt ook wel een zeehond. Niet blaffend maar zwemmend.
En ondertussen help je ook Taric nog een beetje - je wordt nu echt groot!

HERFSTVAKANTIE 2009
Rotterdam - Dordt

Een nieuwe huisgenoot - ROKI

HERFSTVAKANTIE 2009

KOUD EN GUUR DUS TUNFUN EN KERMIS OP DE DAM.

Zomer 2009
V A K A N T I E

Vakantie op de boot

GUUS
SuperOpperRAT

Floor - niet alleen op LLAMA's maar ook gek op ratten!
Zeker op Guus
(helaas overleden, maar in de foto's leeft hij voort...)

Bloemen, bloemen, bloemen...




Mooi allemaal, maar niets is zo mooi als een levend wezen.
Een LLLLieve LLLLama bij voorkeur.
Floor was niet bij hem weg te slaan

Dame Floor Fonteyn...!

Wat een ballerina, het plezier straalt er af!

Hallo Floortje

Jouw moeder schreef me een lief mailtje. Voor een deel gaat het over jou. Misschien wil je het later nog eens lezen...!
Kus
Opa Maikie.


Ha die vader!
Ik heb de evolutietheorie nog even grondig doorgelezen en geconcludeerd
dat Floor inderdaad niet meer mee mag naar de Bijbelclub. En over dat
cynisch zijn van jou: dat is evolutionair bepaald en zit gewoon diep in
je genen. Daar kan je dus helemaal niets aan doen.

Taric was maandag overigens heel tevreden na zijn intensieve dag met
jou. Hij zei: 'was in glijbaantunnel is leuk met opa Maikie naar Attis
olifatten kijken naar omat is lief hoor....'. Hij is die avond om kwart
voor zeven volledig in coma gestord. Lekker rustig!

Volgens mij werkt dit mailprogramma veel beter! Over Vista hoor ik her
en der de meest verschrikkelijke horrorverhalen! Als je er eenmaal over
begint schijnt iedereen er over mee te kunnen praten. Er zijn zelfs
mensen die er ware nachtmerries van hebben gehad.

Heb je trouwens nog contact gehad met de ex-collega die je eventueel
naar Afrika wil slepen? Ben benieuwd!

Die foto's van Weert zijn leuk. Twee blije kinderen op een schommel. Zag
er mooi groen uit dat park. En die foto's van oma zijn redelijk bizar.
Wat ziet dat mens er godsgruwelijk oud uit! In het echt valt me dat
nooit zo op, maar zo op de foto lijkt ze wel een prehistorische creatie.
Ik ben benieuwd of ze de honderd gaat halen...........
Vanacht droomde ik dat opa Femer opeens was overleden, tijdens een
etentje ofzo. Beetje een achterhaalde droom.

Vandaag had ik weer een huis vol buurtkinderen. Die kunnen in een korte
tijd heeeeeeel veel troep maken. Daarna is Floor met die 'gang' weer
ergens koekjes gaan bakken, waarna ze nog twee uur de straat onveilig
heeft gemaakt (letterlijk! Door touw over de weg te spannen). Ik zie
haar dezer dagen niet ze veel meer, en dat zal in de zomer alleen nog
maar minder worden vrees ik. Gelukkig mag Taric nog niet onbeheerd deur
uit dus die kan ik (zolang het nog duurt) lekker vaak (gedwongen)
platknuffelen.

Welnu, ik ga nog even het internet op!
Liefs natas

WEERTERBERGEN

Op weg naar Weert, maar rijdend in de buurt van Utrecht.

“Waar ligt het bij, waar we naar toe gaan. Want als we dan in de buurt zijn kunnen Taric en ik ‘we zijn der bijna’ zingen”. Maar we zijn er zeker nog niet bijna hè. Je bent er pas echt bijna als je er bijna in de buurt bent. Maar we zijn daar nog niet, hè…

We kijken naar de televisie. Floor en Taric zijn allebei op m’n schoot gekropen. Er wordt gegiecheld en gekriebeld. En Floor roept.

“Kijk Mary, kijk – opa wordt helemaal volgezeten…”

GLIJBAAN

Weerterbergen, zo heet het bungalowpark, heeft een ‘tropisch zwembad’. Bloedheet inderdaad, zeer vol en nogal angstaanjagend. Maar alle kinderen vermaken zich prima, dus geef je je als (groot)ouder maar over aan de pret. Er wordt wat afgeleden daar…

Floor trekt net zo lang aan mijn arm tot ik toestem om met haar door de tunnelglijbaan te gaan. Dat is een zeer lange buis waarbinnen je, op een golf water, naar beneden spoelt. Via een lange trap bereik je dat ding, boven in de nok van het zwembad. De glijbaan kronkelt, deels ook buiten het zwembad, naar beneden. Het eindigt allemaal met een grote plons in een klein afgeschermd deel van het bad.

Ik ben een beetje gespannen, première immers. En Floor klemt mijn vingers bijna af. Ze zit op m’n schoot, en ik moet haar goed vasthouden.

Maar de glijtocht gaat goed, duurt lang en eindigt met een mooie spetter in het water. Ik feliciteer Floor met haar dappere daad en droog m’n brilletje af, bijna blind zonder dat ding immers.

Toen ik mijn brilletje weer op had was Floor al weer halverwege de trap. Onbescheeuwbaar door het krijsende tuig om me heen. Niet in te halen met het oude lijf. Boven in de nok zie ik haar frêle figuurtje in het tunnelgat verdwijnen. Beetje panisch blijf ik onder aan de buis in het water staan.

Even later schiet Floor, als en wedergeboorte langs me heen en spat me, gillend van het lachen, weer nat.

Jezus, wat groeien die kinderen snel op!!!

Die middag heeft ze zeker 10 km afgelegd, glijdend op haar kont.

Met de nieuwste foto.

Vakantie 2007

Hoe het zo mooi en zo bedachtzaam kan groeien...

Twee engeltjes, prinsesjes misschien?

Persoonlijk kan ik getuigen dat engeltjes niet altijd klopt.
Vorige week waren jullie beiden mee naar TunFun.
Fun, feest inderdaad. Jullie klommen, klauterden, gleden en vielen overal op en af. Met nog zo ongeveer honderdduizend andere kinderen. Het was kerstvakantie en zeer slecht weer dus alle Amsterdammertjes en Omstrekers waren naar TunFun gekomen om binnen buiten te kunnen spelen.

Met arendsogen heb ik jullie gevolgd. Viel niet mee om jullie in het gewoel te herkennen, maar gelukkig had jij, Floor, een wild gestreepte trui aan en Judy een groen (kikker-)vest.
Die strepen en het vest heb ik aardig in de gaten kunnen houden,

Tot - JEZUS, WAAR IS JUDY (kind van ‘een ander’ nota bene). Het zweet brak me uit. Galopperend langs de vele klim- en klooikooien heb ik me het apelazarus gezocht.
Vijf minuten gillende paniek die een uur leken te duren.

Tot ik zag dat het meisje met dat rode T-shirt en die kekke paardenstaart naast jou op de glijbaan gewoon Judy was. Groen vestje uitgetrokken, het werd haar een beetje te warm!

Zoals ik jullie moeders gemeld heb ben ik die middag ongeveer drie jaar ouder geworden.

Maar toch een kus van
Je oude opa Maikie.

Kinderen onder elkaar...

Bijna 100 jaar verschil, maar allemaal vrolijk!

.